Бирон-бир идорага, корхонага, ташкилотга раҳбар бўлиб келган киши борки (ҳаммаси ҳам эмас), ўша жойнинг бутун мол-мулкидан тортиб, ақчасигача ўзининг шахсий жамғармасидек қабул қилади. Гўёки бу жой унга ота мерос. Фактинг борми, дерсиз? Бор:

* мансаб эгасининг хизмат сафарларига кетадиган харажатлар;

* хориждан ташриф буюрган меҳмонларни кутиб олиш харажатлари;

* йиллик харажатлар сметаси;

* қуриш ва таъмирлашга кетадиган харажатлар;

* Автомототранспорт воситаларини сотиб олиш харажатлари… шунга ўхшаш кўплаб маълумотлар оммага ошкор қилинмас эди. Ҳаттоки, бу маълумотларни билишга қизиққан Оммавий ахборот воситалари ходимлари гоҳида тазйиққа ҳам учрарди.

Энди бундай бўлмайди. Сабаби “Давлат органлари ва ташкилотларининг фаолияти очиқлигини таъминлаш, шунингдек, жамоатчилик назоратини самарали амалга оширишга доир қўшимча чора-тадбирлар тўғрисида” ги Фармони айни шу масалага қаратилган.

Яхшиси Фармонни ўқинг, ютқазмайсиз! Раҳбар бўлсангиз ҳам, оддий фуқаро бўлсангиз ҳам!